Czy ta afera doprowadzi śledczych do Nawrockiego?

Jeszcze kilka miesięcy temu sprawa Zondacrypto mogła wyglądać jak kolejny kryzys giełdy kryptowalutowej: problemy z wypłatami, niezadowoleni klienci, spory o pieniądze. Dziś ten obraz jest zdecydowanie bardziej ponury. Mamy tysiące zawiadomień, postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Krajową, działania Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości, upadłość operatora giełdy, serię zatrzymań, wątek majątku zaginionego Sylwestra Suszka i coraz większe kwoty pojawiające się w materiale śledztwa.

Najnowszym zatrzymanym jest Roman Ż., opisywany przez media jako wieloletni wspólnik Sylwestra Suszka. Według informacji przekazanych przez prokuraturę zatrzymanie miało być związane z „uzasadnioną obawą ucieczki”. Podczas przeszukań zabezpieczono wartościowe przedmioty, zegarki oraz dokumentację dotyczącą działalności Zondacrypto. Interia przypomina jednocześnie, że Roman Ż. już od 2019 r. jest oskarżany w innym postępowaniu o kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą i pranie około 28 mln zł przez rachunki BitBay.
Ale Roman Ż. nie pojawia się w próżni. Zaledwie kilka dni wcześniej sąd zdecydował o trzymiesięcznym tymczasowym aresztowaniu Anny P., Jaromiry W. i Rafała Z. To właśnie ta trójka stanowi dziś jeden z najważniejszych elementów układanki wokół Zondacrypto. Wszystkie te osoby nie przyznały się do zarzucanych czynów, a więc należy pamiętać, że mówimy o zarzutach prokuratury, nie o prawomocnie stwierdzonej winie.

rzy zatrzymania, trzy różne fragmenty tej samej historii

Anna P. usłyszała m.in. zarzut udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem — według śledczych — miało być przejmowanie składników majątku Sylwestra Suszka. Prokuratura zarzuca jej również udział w wyrządzeniu operatorowi Zondacrypto szkody majątkowej w wielkich rozmiarach. Jednym z opisanych w komunikacie elementów jest nieruchomość w Katowicach warta około 700 tys. zł, która miała zostać przekazana bez zapłaty. Jeszcze poważniej brzmi trzeci wątek: utrudnianie postępowania dotyczącego pozbawienia wolności Sylwestra Suszka poprzez demontaż i zabór dysku z monitoringu stacji paliw oraz nakłanianie do składania fałszywych zeznań.

Jaromira W. również usłyszała zarzut udziału w grupie mającej przejmować majątek Suszka. Prokuratura opisuje przy tym operacje o skali znacznie większej. Chodzi m.in. o przekazanie z rachunku operatora Zondacrypto prawie 8 mln euro na zakup nieruchomości we Francji, potwierdzenie spłaty pożyczki na 2,9 mln euro, która — według śledczych — faktycznie nie została spłacona, oraz przejęcie katowickiej nieruchomości wartej około 800 tys. zł bez zapłaty. Jaromira W. usłyszała także zarzut prania 7,5 mln zł poprzez fikcyjny obrót nieruchomością.

Rafał Z. usłyszał zarzut przywłaszczenia powierzonych mu pieniędzy operatora Zondacrypto w wysokości 1,7 mln zł.

ILE OSÓB STRACIŁO CAŁY MAJĄTEK NA TEJ AFERZE?

Jednak najbardziej niepokojący jest inny fragment informacji prokuratury.

Według właściciela giełda już od 2022 r. miała nie posiadać dostępu do tzw. zimnego portfela, na którym znajdowało się około 4500 bitcoinów, a informacja ta miała być zatajona przed klientami.

I tu pojawia się skala, która całkowicie zmienia optykę sprawy.

Przy cenie Bitcoina wynoszącej obecnie około 80 tys. dolarów, 4500 BTC ma wartość około 360 mln dolarów. Przy kursie około 3,71 zł za dolara daje to w przybliżeniu 1,33–1,34 miliarda złotych.

To nie oznacza, że prokuratura stwierdziła szkodę w wysokości 1,34 mld zł. Nie wiemy jeszcze, czy całe 4500 BTC należy traktować jako utracone środki klientów, jaka część została odzyskana, jak są skonstruowane zobowiązania operatora i w jakim stopniu kwota ta pokrywa się z już wykazaną szkodą 350 mln zł.

Ale pokazuje skalę potencjalnej ekspozycji.

Dlatego nie wolno po prostu dodać 350 mln zł do 1,34 mld zł i ogłosić straty na poziomie 1,7 mld. Byłoby to metodologicznie nieuczciwe, ponieważ te wartości mogą się częściowo pokrywać.

Można natomiast powiedzieć coś innego: oficjalnie potwierdzona przez prokuraturę dolna granica szkody wynosiła co najmniej 350 mln zł, ale ekonomiczny wymiar całej afery może przekraczać miliard złotych, jeśli problem z około 4500 BTC okaże się rzeczywistym i trwałym niedoborem aktywów należnych klientom.

I to jest dziś prawdopodobnie najuczciwszy sposób przedstawienia skali.

JAKA BĘDZIE KOŃCOWA KWOTA TEJ AFERY?

Upadłość oznacza, że teoria spotkała się z rzeczywistością

27 sierpnia estoński sąd ogłosił upadłość BB Trade Estonia OÜ, operatora Zondacrypto. Prokuratura Krajowa oficjalnie wezwała wierzycieli do zgłaszania swoich roszczeń syndykowi.

To bardzo istotny moment.

Dopóki firma działa, zawsze można mówić o przejściowych problemach płynnościowych, procedurach compliance, opóźnieniach technicznych czy sporach z bankami. Upadłość brutalnie oddziela narrację od bilansu. Zaczyna się liczenie tego, co rzeczywiście istnieje, komu jest należne i czego brakuje.

I być może dopiero postępowanie upadłościowe pozwoli odpowiedzieć na pytanie, którego samo śledztwo karne może długo nie rozstrzygnąć: ile pieniędzy i kryptowalut należało do klientów, ile znajduje się jeszcze pod kontrolą syndyka lub organów ścigania, a ile bezpowrotnie zniknęło.

To już nie jest wyłącznie historia o kryptowalutach

Najbardziej charakterystyczne dla afer finansowych jest to, że na początku fascynujemy się mechanizmem. Tutaj są nim kryptowaluty, cold wallety, zagraniczne spółki, transfery w euro i cyfrowe portfele.

Ale po pewnym czasie okazuje się, że technologia jest jedynie dekoracją.

ISTOTNEpozostają klasyczne pytania: kto kontrolował pieniądze, kto podejmował decyzje, kto czerpał korzyści i kto wiedział, że sytuacja jest gorsza, niż przedstawiano ją klientom?

W sprawie Zondacrypto dochodzi do tego jeszcze jeden element, który czyni ją wyjątkową: zaginięcie Sylwestra Suszka. W lipcu 2026 r. prokuratura zdecydowała się połączyć postępowanie dotyczące giełdy ze śledztwem dotyczącym jego zaginięcia. Uznając, że między obiema sprawami istnieją związki podmiotowe i przedmiotowe.

Dlatego zatrzymanie Romana Ż. może być ważniejsze, niż wynikałoby z samego faktu pojawienia się kolejnego nazwiska w prokuratorskim komunikacie. Śledczy próbują dziś odtworzyć nie tylko przepływy pieniędzy. Próbują odtworzyć cały układ relacji wokół BitBay, późniejszego Zondacrypto i jego założyciela.

A to może oznaczać, że jesteśmy jeszcze daleko od końca tej historii.

Liczby, które warto zapamiętać

350 mln zł — co najmniej tyle wynosiła oficjalnie wskazywana przez prokuraturę szkoda klientów już na początku śledztwa.
Ponad 3600 — tyle zawiadomień pokrzywdzonych zarejestrowano do czerwca.
4500 BTC — tyle miało znajdować się na zimnym portfelu, do którego giełda według informacji przekazanych śledczym nie miała dostępu od 2022 r.
około 1,34 mld zł — orientacyjna dzisiejsza wartość tych 4500 BTC; nie jest to oficjalnie ustalona wysokość szkody, lecz obraz potencjalnej skali problemu.

Najważniejsze zdanie tej historii powinno więc brzmieć: nie wiemy jeszcze, ile dokładnie kosztowała afera Zondacrypto. Wiemy natomiast wystarczająco dużo, by powiedzieć, że 350 mln zł może być jedynie dolną granicą rachunku, którego ostateczna wartość może być liczona nie w setkach milionów, lecz potencjalnie w ponad miliardzie złotych.

I właśnie dlatego każde kolejne zatrzymanie jest dziś czymś więcej niż policyjnym komunikatem. To kolejny fragment odpowiedzi na pytanie, co naprawdę stało się z pieniędzmi tysięcy ludzi — i kto za podejmowane decyzje będzie musiał odpowiedzieć przed sądem.

FELIETON POWSTAŁ NA PODSTAWIE TEGO MATERIAŁU: LINK TUTAJ

Oryginalny tekst będący podstawą napisanego felietonu, najdziesz TUTAJ:

Wysłannicy Trumpa w misji pomiędzy Moskwą a Kijowem.

Przez kilka lat Kreml próbował przekonać świat, że czas pracuje na korzyść Rosji. Że rosyjska gospodarka wytrzyma sankcje, przemysł wojenny będzie produkował bez końca, armia będzie miała kolejnych żołnierzy, a Zachód wcześniej czy później zmęczy się Ukrainą.

Dziś ten obraz wygląda znacznie mniej przekonująco.

Rosja nadal jest państwem zdolnym do prowadzenia bardzo brutalnej wojny. Nadal produkuje ogromne ilości uzbrojenia, dronów i amunicji, a jej przemysł obronny w wielu dziedzinach wykazał zdolność do szybkiej adaptacji. Nie można więc mówić o rosyjskiej armii jak o sile znajdującej się na krawędzi natychmiastowego rozpadu. Financial Times zwraca uwagę, że rosyjski sektor zbrojeniowy pozostaje niebezpiecznie wydajny i coraz mocniej stawia m.in. na masową produkcję dronów oraz systemów walki elektronicznej.

Problem Rosji polega jednak na czymś innym.

Cena osiągania nawet niewielkich sukcesów staje się coraz wyższa.

Według analizy Institute for the Study of War rosyjska ofensywa wiosenno-letnia 2026 roku nie doprowadziła do operacyjnego przełamania ukraińskich pozycji. W sierpniu Rosjanie zajęli według obserwacji ISW około 90 kilometrów kwadratowych terenu, a postępy pozostawały powolne i lokalne. Jednocześnie ukraiński Sztab Generalny szacował rosyjskie straty osobowe w sierpniu na ponad 42 tysiące zabitych i rannych. Są to oczywiście dane strony walczącej i należy traktować je z odpowiednią ostrożnością, ale nawet ISW wskazuje na bardzo wysoki koszt rosyjskich postępów.

Innymi słowy: Rosja przesuwa linię frontu, ale płaci za każdy kilometr coraz większą liczbą ludzi, sprzętu i pieniędzy.

I właśnie pieniądze mogą być drugim elementem tej układanki.

Rosyjski budżet coraz mocniej odczuwa koszt przedłużającej się wojny. Reuters informował w lipcu, że deficyt budżetu federalnego w 2026 roku może przekroczyć oficjalny plan o ponad bilion rubli. Ta kwota to około 12,9 miliarda dolarów. Już wcześniej pojawiały się analizy wskazujące, że niższe dochody z eksportu ropy, sankcje, wysokie stopy procentowe i rosnące wydatki mogą znacząco pogorszyć kondycję finansów państwa.

W lipcu rosyjskie przychody z eksportu ropy spadły według KSE Institute do około 13,8 miliarda dolarów. Zanotowano spadek z 15,8 miliarda miesiąc wcześniej. Jednym z problemów są ukraińskie ataki na rafinerie i infrastrukturę paliwową, które zaczynają uderzać nie tylko w przemysł wojskowy, ale również w normalne funkcjonowanie gospodarki.

I tutaj dochodzimy do elementu, który jeszcze kilka lat temu wydawałby się Rosjanom abstrakcyjny.

28 punktowy plan to policzek dla ukrainy?

A w gospodarce takie pytania mają swoją cenę.

Najpierw rosną koszty ubezpieczeń. Potem pojawiają się zmiany tras i odwołania lotów. Później część przewoźników może stwierdzić, że ryzyko przewyższa potencjalny zysk. Jeżeli taki proces zacząłby się rozwijać, oznaczałby kolejne ograniczenie kontaktów Rosji ze światem.

I właśnie dlatego najnowsze rozmowy pokojowe należy analizować nie tylko w kategoriach dyplomatycznych.

Być może Kreml nie zaczyna rozmawiać dlatego, że nagle uznał, iż wojna była błędem.

Być może zaczyna rozmawiać dlatego, że zmienia się bilans kosztów.

Każdy kolejny miesiąc oznacza tysiące kolejnych zabitych i rannych żołnierzy, dalsze zużywanie sprzętu, gigantyczne wydatki budżetowe, ataki na rafinerie, lotniska i infrastrukturę oraz coraz większą niepewność wewnątrz samej Rosji.

Do tego dochodzi presja amerykańska. Sekretarz skarbu USA Scott Bessent przekazał rosyjskiemu ministrowi finansów Antonowi Siłuanowowi. Normalizacja stosunków gospodarczych z Rosją nie będzie możliwa, dopóki wojna się nie zakończy.

To bardzo czytelny komunikat: pokój może otworzyć drzwi do gospodarczej normalizacji, dalsza wojna oznacza dalsze zaciskanie ekonomicznej pętli.

UKRAINA POWINNA ODZYSKAĆ 100% SWOICH ZIEM?

Nie należy jednak popadać w drugą skrajność.

Rosja nie znajduje się dziś w sytuacji, w której musi podpisać pokój za wszelką cenę. Nadal atakuje Ukrainę, nadal dysponuje ogromnym potencjałem militarnym i nadal próbuje poprawić swoją pozycję negocjacyjną na froncie. Co więcej, jeszcze 2 września ISW oceniał, że Władimir Putin publicznie odrzucał zamrożenie obecnej linii frontu i nie sygnalizował gotowości do rzeczywistych ustępstw.

Dlatego nadchodzących negocjacji nie należy przedstawiać jako rosyjskiej kapitulacji.

Można jednak postawić inne pytanie:

czy po raz pierwszy od dawna dalsze prowadzenie wojny zaczyna być dla Kremla droższe? Droższe niż rozpoczęcie poważnych rozmów o jej zakończeniu?

Bo wojny rzadko kończą się wtedy, kiedy jedna ze stron nagle odkrywa zalety pokoju.

Częściej kończą się wtedy, gdy cena dalszej walki zaczyna przewyższać możliwe korzyści.

I być może właśnie do takiego momentu Rosja zaczyna się niebezpiecznie zbliżać.

…

FELIETON POWSTAŁ NA PODSTAWIE TEGO MATERIAŁU: LINK TUTAJ

Oryginalny tekst będący podstawą napisanego felietonu, najdziesz TUTAJ:

Wojna na prawicy ma drugie dno? Cień raportu o Nawrockim wraca nad PiS

Konflikt PiS i Mateusza Morawieckiego coraz mniej przypomina zwykły spór personalny. Oficjalnie chodzi o wpływy, stanowiska i przyszłość prawej strony sceny politycznej. W praktyce stawką może być znacznie więcej: kontrola nad polityczną narracją, lojalnością dawnych współpracowników i wiedzą o kulisach najważniejszych decyzji podejmowanych w obozie Zjednoczonej Prawicy.

Dziś pytanie nie brzmi już tylko, czy PiS chce osłabić Morawieckiego. Coraz bardziej zasadne staje się pytanie, jak daleko może posunąć się ten konflikt i jakie sprawy z przeszłości mogą zostać przy okazji ponownie wyciągnięte na światło dzienne.

PiS i Morawiecki w otwartym konflikcie

Spór między PiS a Morawieckim nabiera wyraźnie ostrzejszego charakteru. Jednym z punktów zapalnych stała się walka o stanowisko wicemarszałka Sejmu. To jednak tylko powierzchnia większego problemu.

Jeśli środowisko byłego premiera zacznie budować własną pozycję niezależnie od władz PiS, partia może potraktować to jako próbę stworzenia konkurencyjnego centrum na prawicy.
A dla PiS Morawiecki jest przeciwnikiem szczególnym.

Nie jest politykiem z zewnątrz. Przez lata był premierem, jednym z najważniejszych ludzi obozu władzy i uczestnikiem kluczowych narad. Zna mechanizmy działania partii, jej słabe punkty, konflikty personalne i kulisy decyzji, o których opinia publiczna mogła nigdy nie usłyszeć.

To właśnie dlatego obecny spór może być dla PiS znacznie bardziej niebezpieczny niż konflikt z typowym politycznym rywalem.

Morawiecki wie za dużo?

W polityce wiedza jest walutą.

A Morawiecki przez lata funkcjonował w samym centrum systemu władzy tworzonego przez PiS. Jeśli dziś jego relacje z dawnym zapleczem faktycznie się pogarszają, naturalne staje się pytanie, czy wraz z politycznym rozwodem mogą wrócić również sprawy, które dotąd pozostawały poza głównym nurtem publicznej debaty.

Jedną z nich może być dawny raport dotyczący Karola Nawrockiego.

Przed wyborami prezydenckimi w przestrzeni publicznej pojawił się dokument analizujący potencjalne zagrożenia wizerunkowe związane z Karolem Nawrockim. W materiale opisywano między innymi jego znajomości z osobami wywodzącymi się ze środowisk przestępczych i radykalnych.

Nie oznacza to jednak, że raport dowodził istnienia przestępczych powiązań Nawrockiego. Autorstwo dokumentu nie zostało jednoznacznie ustalone, a sam Nawrocki zdecydowanie odrzucał zawarte w nim sugestie i określał je jako manipulacyjne.

Mimo to polityczne znaczenie tej historii pozostaje oczywiste.

Skoro taki dokument funkcjonował przed podjęciem decyzji o kandydaturze Nawrockiego, kluczowe staje się pytanie, kto w PiS znał jego treść i jak oceniał związane z nim ryzyka.

JAKI UDZIAŁ W TYM WSZYSTKIM MA PAN GORZEŃ?

PiS może bać się nie Morawieckiego, lecz jego wiedzy

Najciekawszy element tego konfliktu nie dotyczy więc samego stanowiska wicemarszałka Sejmu.

Prawdziwą stawką może być polityczna niezależność Morawieckiego.

Jeżeli były premier zdecyduje się budować własne środowisko, przestanie być związany partyjną lojalnością wobec PiS. A wtedy zmienia się także jego pozycja wobec dawnych współpracowników.

To, co kiedyś było wiedzą wewnętrzną, może stać się argumentem w publicznym sporze.

To, co miało pozostać w partyjnych gabinetach, może trafić do mediów.

Właśnie dlatego konflikt PiS i Morawieckiego warto obserwować znacznie szerzej niż tylko przez pryzmat personalnych przepychanek.

Wojna PiS z Morawieckim może dopiero się zaczynać

Jeżeli PiS rzeczywiście zdecyduje się politycznie izolować byłego premiera, odpowiedź środowiska Morawieckiego może być znacznie bardziej dotkliwa niż walka o kilka stanowisk.

Były premier nie potrzebuje dziś formalnej kontroli nad partią, żeby stać się problemem dla jej kierownictwa.

Wystarczy, że zacznie mówić.

Nie musi nawet ujawniać żadnych sensacyjnych dokumentów. Sama możliwość publicznego opowiadania o kulisach funkcjonowania PiS może zmienić układ sił na prawicy.

Dlatego historia raportu dotyczącego Karola Nawrockiego jest interesująca nie dlatego, że można ją dziś bezpośrednio połączyć z konfliktem PiS–Morawiecki. Takiego dowodu nie ma.

Jest interesująca dlatego, że pokazuje, jak wiele politycznie niewygodnych tematów mogło przez lata funkcjonować wewnątrz obozu władzy.

A Morawiecki był bardzo blisko ich centrum.

CZY TO ZAKOŃCZY KARIERĘ MORAWIECKIEGO W POLITYCE?

PiS kontra Morawiecki. Najważniejsze pytanie dopiero przed nami

Obecny konflikt może być więc dopiero początkiem większego starcia.

PiS będzie próbowało utrzymać kontrolę nad prawą stroną sceny politycznej. Morawiecki może natomiast próbować udowodnić, że bez partyjnego szyldu wciąż jest zdolny budować własne zaplecze.

Jeżeli ta rywalizacja się zaostrzy, przeszłość zacznie odgrywać coraz większą rolę.

I wtedy najważniejsze pytanie nie będzie dotyczyło tego, kto zostanie wicemarszałkiem Sejmu.

Będzie brzmiało inaczej:

co Mateusz Morawiecki wie o decyzjach podejmowanych przez PiS i co z tą wiedzą zrobi, jeśli polityczna wojna stanie się otwarta?

…

FELIETON POWSTAŁ NA PODSTAWIE TEGO MATERIAŁU: LINK TUTAJ

Oryginalny tekst będący podstawą napisanego felietonu, najdziesz TUTAJ: